Artyku³ 7
§ 1 Jêzyka polskiego u¿ywa siê w obrocie prawnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pomiêdzy podmiotami polskimi oraz gdy jedn± ze stron jest podmiot polski. Dotyczy to w szczególno¶ci nazewnictwa towarów i us³ug, ofert, reklamy, instrukcji obs³ugi, informacji o w³a¶ciwo¶ciach towarów i us³ug, warunków gwarancji, faktur, rachunków i pokwitowañ.

Artyku³ 8
1. Je¿eli stron± umowy, której wykonanie ma nast±piæ na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest podmiot polski, umowê sporz±dza siê w jêzyku polskim.
2. Umowa sporz±dzona w jêzyku polskim mo¿e mieæ wersjê lub wersje obcojêzyczne. Je¿eli strony nie postanowi³y inaczej, podstaw± wyk³adni takiej umowy jest jej wersja polskojêzyczna.
3. Do umów zawartych z naruszeniem ust. 1 i 2 stosuje siê odpowiednio art. 74 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego; umowa sporz±dzona w jêzyku obcym nie stanowi uprawdopodobnienia faktu dokonania czynno¶ci prawnej, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.

Ustawa nie przewiduje wyj±tków. Rzeczywisto¶æ:

---

---

Kodeks cywilny:
Art. 74
§ 1. Zastrze¿enie formy pisemnej bez rygoru niewa¿no¶ci ma ten skutek, ¿e w razie niezachowania zastrze¿onej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze ¶wiadków ani dowód z przes³uchania stron na fakt dokonania czynno¶ci.
§ 2. Jednak¿e mimo niezachowania formy pisemnej przewidzianej dla celów dowodowych dowód ze ¶wiadków lub dowód z przes³uchania stron jest dopuszczalny, je¿eli obie strony wyra¿± na to zgodê albo je¿eli fakt dokonania czynno¶ci prawnej bêdzie uprawdopodobniony za pomoc± pisma. S±d mo¿e równie¿ dopu¶ciæ wymienione dowody, je¿eli ze wzglêdu na szczególne okoliczno¶ci sprawy uzna to za konieczne.