Trochę historii

Początek DVD video sięga późnych lat 90. Początkowo DVD znajdowało popyt jedynie na bardzo wąskim rynku. Studia authoringowe używały nośników DVD-R jako płyt testowych do sprawdzania swoich produkcji na domowych odtwarzaczach DVD. Produkcje takie były nagrywane na nośnik DVD i sprawdzane jeszcze przed premasteringiem, zgraniem na cyfrową taśmę video (DLT - digital linear tape) i wysłaniem tej taśmy do replikatora. W tamtych czasach koszt nagrywarki wynosił ok. 17 000 $, a same nośniki tez do tanich nie należały. W oczywisty sposób uniemożliwiało to popularyzację standardu DVD. Istniał jeszcze jeden poważny problem, a mianowicie pojemność nośnika. W tamtym czasie na zapisywalnym nośniku DVD-R można było pomieścić ok. 3.95 GB, czyli ok. 0.75 GB mniej niż mieściło się na tłoczonej jednowarstwowej płycie DVD. Istniejący już wtedy format DVD-RAM nie był niestety kompatybilny z odtwarzaczami domowymi, a DVD+R jeszcze nie istniało. Technologia zapisu DVD rozwijała się bardzo dynamicznie, jednak możliwość 'upakowania' większej ilości danych na nośniku DVD-R wzrastała bardzo wolno. Możliwość nagrania 4.7 GB danych na zapisywalnej płycie pojawiła się dopiero wtedy, kiedy nagrywarki DVD na dobre wkroczyły do naszych domów - czyli stosunkowo niedawno. Możliwość taką osiągnęły wszystkie dostępne formaty, czyli (w kolejności pojawiania się): DVD-RAM , DVD-R, DVD-RW , DVD+RW i DVD+R. Zasadniczy wpływa na popularyzacje DVD miał oczywiście drastyczny spadek cen zarówno napędów jak i nośników, jednak również bardzo istotny był fakt że komputery domowe stały się wystarczająco szybkie aby podołać np. kompresji i authoringowi. Pojawiło się dużo łatwego w obsłudze, przeznaczonego dla 'szarego użytkownika' oprogramowania, umożliwiającego wykorzystanie technologii w warunkach domowych zarówno do celów związanych z cyfrowym video jaki i do przechowywania i backupu innych danych. Napędy stawały się coraz szybsze i bardziej niezawodne. Było trochę zamieszania związanego z tzw. 'wojną formatów', jednak pojawienie się napędów obsługujących wiele formatów położyło temu kres.

Jak pisałem wcześniej płyta nagrywana osiągnęła w końcu pojemność 4.7 GB, czyli to co nazywamy standardem DVD5. Tutaj rozwój technologii w materii pojemności nośnika zatrzymał się na dłuższy czas. Dla płyt tłoczonych była wtedy dostępna technologia zapisu danych na dwóch warstwach, co nam daje nośnik o pojemności blisko 2x większej - 8.5 GB (DVD9). W tym momencie wracamy niejako do punku wyjścia. Materiał komercyjny w celu osiągnięcia jak najwyższej jakości powinien wykorzystywać nośniki tłoczone dwuwarstwowe. Natomiast tania dostępna nawet w warunkach domowych technologia nagrywania DVD może obsłużyć znowu mniejszą pojemność, i to tym razem blisko połowę mniejszą. Czyli znów nie mamy możliwości nagrania tanim kosztem na nośniki DVD materiału video tak, aby jakością mógł dorównywać finalnemu produktowi komercyjnemu. Taka możliwość byłaby bardzo przydatna chociażby, aby przetestować i rozpowszechnić w określonym gronie materiał, który jeszcze nie jest w wersji finalnej, który może jeszcze w dalszych etapach podlegać wielu korektom i zmianom. Na szczęście opisana bariera pojemności została w końcu pokonana...