Nie mogąc doczekać się nadchodzącej technologii opartej na niebieskim laserze, wznieśmy się ponad słowne utarczki obu stron i zwróćmy ku realnym urządzeniom. Wyobraźmy sobie: pięciokrotnie większa pojemność, ostry, kryształowo czysty obraz. No i prawdziwy wybór - BD albo HD-DVD. A, no tak. Te dwa standardy są kompletnie ze sobą niezgodne. Ale po co martwić się na zapas? Oni w końcu rozwiążą i ten problem. I wtedy będziemy mogli udać się na zakupy, zaopatrzyć w kolejną nagrywarkę, odtwarzacz, a także rozpocząć kolekcjonowanie nowych mediów.

Aha, zapomnieliśmy dodać, że obie strony stosują jakieś super technologie zarządzania prawami autorskimi, które Hollywood chciałoby dołączyć, zanim rozpocznie tłuczenie kopii swoich wiekopomnych dzieł. Te znakomite i wielce zaawansowane technologie, to cyfrowy znak wodny, programowalne szyfrowanie i kody samodestrukcyjne. Ale nie ma sensu zastanawiać się, który z nich jest najlepszy dla zainteresowanych, włączając w to konsumentów. Idźmy na całość - bierzmy wszystkie! Któż przecież nie marzy o tym, żeby stojące na półce płyty nie były jak najstaranniej zabezpieczone?

Cyfrowy znak wodny to coś, co ochrzcili mianem ROM Mark. Jest stosowany tylko na tłoczonych mediach z filmami, muzyką i grami. Nie ma potrzeby zawracać sobie nim głowy, ponieważ - jak sami mówią - nawet nie zauważysz, że on tam jest. Stosowanego na dzisiejszych DVD można się łatwo pozbyć, zamalowując po prostu niezmywalnym pisakiem.

I jedni i drudzy upodobali sobie natomiast Advanced Access Control System (AACS), który wymaga, by odtwarzacz podczas pracy połączony był za pomocą Internetu z dostawcą zawartości, który sprawdzi zabezpieczenia. Jeśli płyta nie przejdzie pomyślnie takiej kontroli, nic wielkiego się nie stanie. Dostawca po prostu prześle "kod samodestrukcyjny" uaktualniający ROM odtwarzacza, dzięki czemu będzie on się tak nadawał do odtwarzania płyt, jak doniczka z kwiatkami. Oczywiście nie uszkodzi go fizycznie. Ale nie będzie się dało z niego korzystać do czasu, aż serwisant go nie przeprogramuje. Na pocieszenie można dodać, że cała płytoteka zakodowana uszkodzonym zabezpieczeniem również może być nieodtwarzalna i nadawać do wyrzucenia.

Na wszelki wypadek, gdyby jakimś cudem udało się pokonać te dwie przeszkody, dodali trzecią - zdolny do odnawiania się sposób, dzięki któremu dostawca treści może dynamicznie dołączać uaktualniony kod. Jest to więc zaawansowana odmiana CSS (Content Scrambling System - szyfrowanie treści, które zostało złamane już w kilka godzin po zastosowaniu go w praktyce), zwana SPDC. Za każdym razem, gdy ktoś obejdzie zabezpieczenie, algorytm szyfrujący "ucząc się na błędach", ulepszy je. To wyzwanie, któremu żaden hacker się nie oprze!

Gdy jednak nawet i to zawiedzie, bo na przykład piętnastoletni dzieciak złamie wszystkie zabezpieczenia, Hollywood ma plan awaryjny: napuści swoich lobbistów na Kongres, by "chronił nas przed nami samymi". Bez obaw, ich prawnicy będą nadal przyjmować czeki za pozywanie każdego Toma, Richarda czy Hariett, którzy być może mają jakieś nielegalne kopie.

Po głębszym zastanowieniu odnosi się wrażenie, że wmawianie nam, iż urządzenia, które właśnie kupiliśmy muszą być niezwłocznie wymienione na coś do tej pory nie w pełni określonego, coś niewiele lepszego od tego, co już mamy, ale za to znacznie droższego, to zwykła bezczelność. Faktem jest bowiem, że użytkowników zestawów HDTV (telewizji wysokiej rozdzielczości) jest w tej chwili na świecie łącznie około 15 milionów. A tylko mały odsetek z nich może odbierać sygnał HD. Poza tym niebieskiego lasera jeszcze nie ma. Zanim się pojawi i ugruntuje swoją pozycję minie co najmniej dwa lata. Hollywood powstrzyma się na ten czas od handlu, przenosząc swoją obszerną bibliotekę na HD, czy będzie dalej namawiało do zakupów z bieżącego katalogu DVD?

Różnica między HD a DVD nie jest aż tak wielka, jak między DVD a VHS. Pozostaje więc otwartą kwestia, czy ludzie skłonni byliby zapłacić za tę w końcu niewielką zmianę, ewentualnie czy byłaby to tylko opcja.

A przecież już obiecywali. Na DVD można pomieścić do ośmiu różnych wersji językowych dźwięku i do trzydziestu dwóch wersji napisów! I co? Ano weźmy przykład bliski naszemu sercu - w polskich sklepach nierzadko znajdziemy płyty mające tylko polskie napisy, a o polskim dźwięku możemy jedynie pomarzyć. Z kolei na płytach biograficznych lub z wywiadami gwiazd muzyki, nawet i polskich napisów nieraz brak. I można dyskutować, czy wydawca ma w głębokim poważaniu tylko polskiego odbiorcę, czy innych także.

Co nam obiecuje BluRay czy HD-DVD? Ano więcej miejsca, a co za tym idzie jeszcze lepszy obraz i dźwięk. Czy aby na pewno? Zwróćmy uwagę, że zwykłe płyty kompaktowe mogą pomieścić 80 minut muzyki. Ile jest płyt, które wykorzystują w pełni tę pojemność? Współczesne wydawnictwa często nie przekraczają 40 minut! A DVD? Przecież już teraz nierzadko film to tylko część płyty DVD. Ile zajmują "zwiastuny", materiały dodatkowe (często nie tłumaczone), reklamy, ostrzeżenia, "interaktywne" menu i inne bajery, których nie da się pominąć, a zabierają czas i miejsce?

I jeszcze jedna, w zasadzie podstawowa, kwestia. Ludzie, którzy w dorosłe życie weszli w latach 70 i nieco wcześniej (czyli maja teraz około 50-60 lat) zaczynali swą przygodę z muzyką i filmem od płyt winylowych i kaset magnetowidowych VHS. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych przesiedli się na płyty kompaktowe i DVD - więc drugi raz kupili to samo. Mają to zrobić po raz trzeci? A co powinni zrobić teraz ze swymi, niejednokrotnie bogatymi, zbiorami? Czterej pancerni nagle zaczną gadać dookólnie i zrobią się kolorowi? Co prawda wytwórnie potrafią. Najlepszym przykładem jest seria Ed Sullivan Show, gdzie w niektórych miejscach niewiele widać, ale dźwięk jest... surround. Starannie odrestaurowany z... monofonicznego. Więc co zrobić ze zgromadzoną dotąd filmoteką DVD, w którą już władowało się kupę kasy? Nawet jeśli w domu postawisz "niebieski" odtwarzacz, nagrywarkę i zestaw HDTV, to i tak będziesz oglądał filmy ze swoich zbiorów, a to wciąż będzie miało jakość "tylko" DVD.

Nie oszukujmy się. Tu nie chodzi o danie konsumentom nowego, lepszego standardu czy produktu. Tu chodzi tylko i wyłącznie o przygotowanie i wdrożenie takich rozwiązań, które umożliwią pełną kontrolę nad oferowanymi treściami. Stąd te zmienne deklaracje wytwórni filmowych raz popierających HD-DVD, innym razem BD - w zależności od tego, która strona wymyśliła akurat lepsze zabezpieczenie. Poza tym na dobrą sprawę ani BD ani HD-DVD nie ma przyszłości. Przyszłością jest Internet.

Zapatrzone w opłaty licencyjne Toshiba, Sony i ich partnerzy mogą nie zauważyć, że ludzie coraz bardziej przyzwyczajają się do Internetu. I jest to tendencja ogólnoświatowa. Jeszcze to może nie lawina, ale liczba osób oglądających filmy i programy za pomocą Internetu szybko rośnie. Ta fala - mój film, mój wybór, mój czas - może przejść niezauważona przez inżynierów dopracowujących technologię niebieskiego lasera, ale dostrzegły ją Microsoft, Cisco i Intel. Te trzy firmy intensywnie inwestują w rozwiązania komunikacyjne takie jak WiFi czy WiMax. Sieci telekomunikacyjne na całym świecie przymierzają się do oferowania w sieci telewizji i filmów. W Korei dostępna jest od jakiegoś czasu, ciesząca się dużym powodzeniem IPTV. BBC również zapowiedziało, że zaoferuje do pobrania swój program w sieci.

Szerokopasmowe serwisy wideo nie będą dostępne powszechnie pewnie jeszcze przez kilka lat - do około 2010 roku, ale mówimy w tej chwili o małej fali na horyzoncie, która zwiastuje Tsunami. Właśnie na horyzont, nie na brzeg, spoglądają Microsoft, Cisco i Intel. Ten ostatni intensywnie rozwija zwłaszcza swój dział "rozrywki", by w przyszłym roku móc zaoferować gotowe produkty.

Viiv to nowy ruch Intela ukrywającego kości komputerowe wewnątrz urządzeń, które ludzie chętnie postawiliby w swojej sypialni. Blisko współpracując z partnerami zaoferuje konsumentom różnorodne produkty służące rozrywce, gotowe do połączenia w zestaw HDTV, niektóre wyposażone w terabajtowe dyski twarde, co pozwala na zmagazynowanie 128 godzin wysokiej rozdzielczości materiału wideo.

Jeśli zabezpieczone za pomocą DRM treści zostaną przesłane szerokopasmowym łączem do domu użytkownika, prawdopodobnie będą zakodowane za pomocą algorytmu MPEG-4 lub H.264. Przyjmując, że ich właściciel "pozwoli" zrobić jedną kopię (lub nawet dwie, jeśli będzie szczodry) na dzisiejszych tanich nośnikach DVD-R taniutką nagrywarką MPEG-4 nowej generacji, z czerwonym laserem, to po co ludzie mają spoglądać w niebieskim kierunku?