Nowa technologia Hitachi i NEDO, umożliwiająca uzyskanie gęstości zapisu 3,9 Tb/cal2

Badacze z Hitachi, NEDO (New Energy and Industrial Technology Development Organization) oraz kilku japońskich uniwersytetów opracowali wspólnymi siłami technologię produkcji HDD, która ma pozwolić na uzyskanie gęstości zapisu na poziomie 3,9 Tb na cal kwadratowy. Tak wysoka gęstość zapisu przekłada się na możliwość produkcji dysków twardych o pojemności do 24 TB.



Aby zwiększać pojemność dysków twardych, producenci muszą przede wszystkim skupiać się na tworzeniu coraz doskonalszych materiałów, umożliwiających zmianę właściwości magnetycznych coraz to mniejszych powierzchni (takie obszary są potem interpretowane jako pojedyncze bity). Japońscy badacze opracowali nową technologię nanoszenia powłoki magnetycznej na ceramiczne talerze HDD, która bazuje na zjawisku "samoporządkowania się" struktury polimerów, dzięki czemu uzyskana powierzchnia jest niezwykle regularna.

Obecnie w najbardziej zaawansowanych dyskach twardych gęstość zapisu wynosi ok 500 Gb/cal2. Nowa technologia ma umożliwić uzyskanie gęstości ośmiokrotnie większej, a więc o tyle wzrośnie pojemność HDD; ponieważ obecnie najpojemniejsze modele oferują 3 TB miejsca na dane, urządzenia o gęstości zapisu 3,9 Tb/cal2 pozwolą na zapis do ok. 24 TB danych przy zachowaniu tej samej ilości talerzy.

Warto w tym miejscu przypomnieć, że jeśli nawet w przyszłości odkryta zostanie jeszcze bardziej precyzyjna metoda nanoszenia powłoki magnetycznej na talerze dysków, coraz trudniej będzie osiągnąć wyższe gęstości zapisu. Przy zakładanej przez japońskich badaczy gęstości 3,9 Tb/cal2 wielkość pojedynczych bitów będzie wynosiła ok. 10-12 nm. Przy tym rzędzie wielkości coraz widoczniejsze zaczyna być zjawisko supermagnetyzmu, polegające na oddziaływaniu na siebie sąsiadujących ze sobą i odmiennie naładowanych obszarów.

Zjawisko supermagnetyzmu jest widoczne szczególnie przy próbie zapisu poszczególnych bitów (kiedy to mogą "niechcący" zostać zmienione również bity sąsiadujące). Już dziś istnieją jednak koncepcje na technologie umożliwiające pokonanie tej trudności (np. poprzez chwilowe podgrzania zapisywanego obszaru lub skierowanie na niego promieniowania mikrofalowego), można się więc spodziewać, że pojemność rzędu kilkudziesięciu terabajtów to jeszcze nie koniec możliwości starych, dobrych dysków twardych.