![]() |
||
NAGRYWARKI | PROGRAMY | TESTY | DYSKI TWARDE/SSD | BIOSY | ARTYKUŁY | FAQ | NAGRYWANIE od A do Z | ENCYKLOPEDIA | FORUM | Nośniki | Konsole | Zabezpieczenia płyt | Zaloguj |
Jak już pisałem, dwuwarstwowy nośnik DVD zawiera dwie warstwy zapisywalne (barwne). Pierwsza warstwa jest nazywana L0, natomiast druga znajdująca się pod nią jest nazywana L1. Warstwa L0 jest zawsze zapisywana w pierwszej kolejności, i dopiero materiał, który się na niej nie zmieści jest zapisywany na warstwie drugiej L1. Wszystkie odtwarzacze DVD maja możliwość odczytu płyt dwuwarstwowych - kiedy laser odczytujący przechodzi z jednej warstwy na drugą to musi zostać zreogniskowany. Proces ten jest analogiczny do 'zmiany ostrości' w aparacie fotograficznym czy lornetce.
Zasadniczo mamy dwie metody authoringu płyty dwuwarstwowej. Pierwsza metoda to tzw. metoda równoległych scieżek (PT od parallel tracks), druga to metoda odwrotnych/przeciwnych ścieżek(OT od opposite tracks). Metoda PT polega na tym że najpierw jest zapisywana warstwa L0 w kierunku od środka nośnika do zewnętrznej krawędzi, a następnie, kiedy miejsce na pierwszej warstwie się skończy laser wraca do środka płyty i zaczyna zapis drugiej warstwy L1 także w kierunki o środka do krawędzi. Kłopotliwy tutaj jest fakt, że kiedy laser przy zmianie warstwy jest repozycjonowany z brzegu płyty do jej środka, to może nastąpić krótka przerwa w odtwarzaniu materiału. Nie stanowi to problemu, kiedy materiał video jest podzielony na jakieś sekcje czy rozdziały które z założenia nie są odtwarzane w sposób ciągły. Wtedy zwykle mamy możliwość ustawienia punku zmiany warstwy w takim właśnie miejscu gdzie następuje zmiana sekcji/rozdziału. Czasem też nawet w przypadku ciągłego materiału można znaleźć jakąś 'ciemną scenę' i tam ustawić punkt zmiany warstwy. Gorzej, gdy materiał jest ciągły - jak np. dług film. Wtedy możemy odczuć lekki dyskomfort, kiedy w czasie oglądania filmu nastąpi około sekundowa przerwa. Metoda OT jest wykorzystywana właśnie w celu uniknięcia takich przerw. W tej metodzie zapis warstwy L0 następuje od środka płyty do brzegu a następnie, kiedy trzeba przejść na drugą warstwę, laser jest reogniskowany i rozpoczyna zapis na L1 w kierunku od brzegu do środka.
Authoring materiału z wykorzystaniem metody PT jest o tyle łatwiejszy, ze musimy tylko ustalić miejsce, w którym następuje zmiana warstwy i dopilnować aby nasz materiał nie był większy niż pojemność dysku. W przypadku OT niewygodny jest fakt że na warstwie L0 musi być conajmniej tyle samo danych co na warstwie drugiej L1 - aby uniknąć repozycjonowania lasera w kierunku brzegu płyty podczas zmiany warstwy.
Zaleca się również umieszczanie punktu zmiany warstwy w takich miejscach gdzie w materiale nie dzieje się za dużo - jakiś ciemny ekran czy wyciszony dźwięk i to niezależnie od tego czy płyta jest nagrana metodą PT czy OT. Zalecenie to wynika z tego, że niektóre starsze odtwarzacze są wyposażone w mały bufor odczytu i każda zmiana warstwy, nawet bez repozycjonowania lasera może być widoczna. Dobrze jest w takim miejscu wymusić mniejszy bitrate (jeśli kompresujemy z VBR) aby w buforze mogło się znaleźć więcej klatek, a więc aby zapewnić ciągłość odtwarzania.
Bartosz 'Hyde' Gajda
02-05-2004
Dodawanie komentarzy wymaga zalogowania.