Kilka słów o authoringu DVD9

Jak już pisałem, dwuwarstwowy nośnik DVD zawiera dwie warstwy zapisywalne (barwne). Pierwsza warstwa jest nazywana L0, natomiast druga znajdująca się pod nią jest nazywana L1. Warstwa L0 jest zawsze zapisywana w pierwszej kolejności, i dopiero materiał, który się na niej nie zmieści jest zapisywany na warstwie drugiej L1. Wszystkie odtwarzacze DVD maja możliwość odczytu płyt dwuwarstwowych - kiedy laser odczytujący przechodzi z jednej warstwy na drugą to musi zostać zreogniskowany. Proces ten jest analogiczny do 'zmiany ostrości' w aparacie fotograficznym czy lornetce.

Zasadniczo mamy dwie metody authoringu płyty dwuwarstwowej. Pierwsza metoda to tzw. metoda równoległych scieżek (PT od parallel tracks), druga to metoda odwrotnych/przeciwnych ścieżek(OT od opposite tracks). Metoda PT polega na tym że najpierw jest zapisywana warstwa L0 w kierunku od środka nośnika do zewnętrznej krawędzi, a następnie, kiedy miejsce na pierwszej warstwie się skończy laser wraca do środka płyty i zaczyna zapis drugiej warstwy L1 także w kierunki o środka do krawędzi. Kłopotliwy tutaj jest fakt, że kiedy laser przy zmianie warstwy jest repozycjonowany z brzegu płyty do jej środka, to może nastąpić krótka przerwa w odtwarzaniu materiału. Nie stanowi to problemu, kiedy materiał video jest podzielony na jakieś sekcje czy rozdziały które z założenia nie są odtwarzane w sposób ciągły. Wtedy zwykle mamy możliwość ustawienia punku zmiany warstwy w takim właśnie miejscu gdzie następuje zmiana sekcji/rozdziału. Czasem też nawet w przypadku ciągłego materiału można znaleźć jakąś 'ciemną scenę' i tam ustawić punkt zmiany warstwy. Gorzej, gdy materiał jest ciągły - jak np. dług film. Wtedy możemy odczuć lekki dyskomfort, kiedy w czasie oglądania filmu nastąpi około sekundowa przerwa. Metoda OT jest wykorzystywana właśnie w celu uniknięcia takich przerw. W tej metodzie zapis warstwy L0 następuje od środka płyty do brzegu a następnie, kiedy trzeba przejść na drugą warstwę, laser jest reogniskowany i rozpoczyna zapis na L1 w kierunku od brzegu do środka.

Authoring materiału z wykorzystaniem metody PT jest o tyle łatwiejszy, ze musimy tylko ustalić miejsce, w którym następuje zmiana warstwy i dopilnować aby nasz materiał nie był większy niż pojemność dysku. W przypadku OT niewygodny jest fakt że na warstwie L0 musi być conajmniej tyle samo danych co na warstwie drugiej L1 - aby uniknąć repozycjonowania lasera w kierunku brzegu płyty podczas zmiany warstwy.

Zaleca się również umieszczanie punktu zmiany warstwy w takich miejscach gdzie w materiale nie dzieje się za dużo - jakiś ciemny ekran czy wyciszony dźwięk i to niezależnie od tego czy płyta jest nagrana metodą PT czy OT. Zalecenie to wynika z tego, że niektóre starsze odtwarzacze są wyposażone w mały bufor odczytu i każda zmiana warstwy, nawet bez repozycjonowania lasera może być widoczna. Dobrze jest w takim miejscu wymusić mniejszy bitrate (jeśli kompresujemy z VBR) aby w buforze mogło się znaleźć więcej klatek, a więc aby zapewnić ciągłość odtwarzania.

Bartosz 'Hyde' Gajda

02-05-2004