Przez wiele lat użytkownicy komputerów osobistych przyzwyczaili się do przenoszenia danych na podręcznym nośniku wymiennym. Na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, pojawiły się pierwsze zapisywalne dyskietki o średnicy 8” i pojemności 187,5 kB (kolejne wersje miały 256, 500 i 1200kB). W 1976 roku zadebiutowały nośniki, z którymi wielu naszych czytelników miało przyjemność się zetknąć (nadal można je spotkać w komputerach instytutów naukowych ;)) – mianowicie dyskietki 5,25” . Początkowo miały pojemność 223 kB, a rozwijane w późniejszych latach wersje 360, 720 i 1200kB. Obydwie wymienione dyskietki były nośnikami o dużych rozmiarach, które można było wyginać niczym kartkę papieru (z j. ang. floppy disk – miękki dysk).  Szybki rozwój rynku komputerów osobistych w latach osiemdziesiątych XX wieku przyniósł kolejne rozwiązanie, które od 1987 roku przetrwało do obecnych czasów. Jest nim dyskietka 3,5” – zamknięta w twardej obudowie, cechująca się niewielkimi rozmiarami oraz mieszcząca 1,44 MB danych.

Rys. 1. Napęd dyskietek 8”

Rosnące potrzeby użytkowników powodowały, iż oferowane przez dyskietki pojemności okazywały się niewystarczające. Firma Iomega rozwinęła napędy magnetyczne i wprowadziła na rynek dyskietki ZIP. Były one zamknięte w twardej obudowie 3,5”, a kolejne ich wersje mieściły 100, 250 i 750 MB. Następnym etapem rozwoju zaawansowanych nośników magnetycznych były dyskietki Jaz, mieszczące 2 GB, także produkowane przez Iomega. Pewien niewielki kawałek udziału w rynku podręcznych pamięci masowych przypadł napędom magnetooptycznym. Z uwagi na wysokie ceny zarówno napędów jak i dyskietek mieszczących setki megabajtów, znalazły one zastosowania głównie w firmach, gdzie koszt zakupu nie jest istotnym kryterium przy wyborze urządzenia.
Kolejnym rozwiązaniem, pozwalającym zabrać ze sobą wiele potrzebnych danych stały się nagrywalne płyty CD-R, a następnie CD-RW. Przy oferowanej przez nie pojemności 650MB (po kilku latach upowszechnionej 700MB) spodziewano się, iż na dobre zastąpią one dyskietki. Jednakże na drodze dominacji płyt CD-R/RW, wśród szerokiego grona osób korzystających z komputerów, stanęła konieczność nauczenia się obsługi nowych programów do zapisu danych na srebrnych nośnikach. Ponadto wśród niezaawansowanych  użytkowników panowało przekonanie o istnieniu jedynie płyt CD jednorazowego zapisu. Dodatkowo termin „zapis pakietowy” – umożliwiający komfortową pracę z płytą CD-RW, niemalże jak z dyskietką, często powodował „jeżenie się włosów na głowie”. Podobnie wielu użytkowników z obawą i ostrożnością podeszło do nośników i nagrywarek DVD. Ich niechęć do przesiadki na nowy sprzęt potęgowała duża ilość formatów DVD +R/+RW/-R/-RW/-RAM.  

Wszystkie opisane dotychczas w tym artykule rozwiązania mają wspólna cechę –  istnieje nośnik, wirujący w napędzie, na którym zapisywane są dane. Przez analogię do płyt gramofonowych, bardzo łatwo dostrzec można istotę działania tej grupy napędów. 

Pomimo istnienia łatwych w użyciu nośników – dyskietka dla napędów FDD oraz nośników o dużych pojemnościach – płyt DVD mieszczących nawet 9,4GB; brakowało na rynku komputerowym urządzeń łączących zalety obydwu wymienionych rozwiązań.  Ponieważ rynek „nie znosi próżni”, toteż w latach dziewięćdziesiątych XX wieku pojawiło się rozwiązanie, które lawinowo przejmuje udział w rynku podręcznych pamięci masowych, a wszechstronność jego zastosowań wydaje się nieograniczona – pamięci Flash.